Like før julafreden senka seg, handsama me på Stortinget den såkalla petroleumsmeldinga. ”Ei næring for framtida” er ein veldig god tittel på denne meldinga, men viss eg kunne valgt, ville eg heller kalla ho for ”Velferdsmeldinga.” skriv Magne Rommetveit i dette innlegget.

Fordi det er nettopp dét denne meldinga så godt omtalar, nemleg korleis me kan utnytta naturressursane våre best mogleg for oss, og for dei som kjem etter oss, slik at fleire med oss kan ta del i og vidareutvikla det velferdssamfunnet me i dag er så stolte av.

For førti år sidan var Norge eit lite land i utkanten av Europa der folka her hadde det stort sett greit. Likevel har det skjedd ei fantastisk utvikling av det norske velferdssamfunnet på dei vel 40 åra me har hatt petroleumsaktiviteten, og i dag framstår Norge som eit rikt land i Europa og det landet, i følgje FN, som det er best å bu i.

Mykje av velferda vår må tilskrivest petroleumsaktiviteten opp gjennom desse åra, og då ikkje bare det faktum at olja og gassen vart funnen utanfor kysten vår. Endå viktigare har det vore at me har forvalta ressursane på ein klok måte som har vore til beste for heile samfunnet.

Eit av suksesskriteria for den norske petroleumsnæringa, og for heile den maritime næringa vår for den del, er at me er sterke i heile verdikjeda. Og heile landet er involvert i dette, med meir enn 200 000 menneske som er knytta til industrien. Bare i Oslo og Akershus er det
12 000 som jobbar i næringa.

I mitt heimfylke, Hordaland, reknar me at om lag 20 000 har sitt daglege arbeid, med kompetanse i verdsklasse, knytta til utforsking, leiteverksemd, fabrikasjon, drift og vedlikehald, og ikkje minst med forsking, utvikling og utdanning.